Tydzień zdrowia psychicznego i przeciwdziałania przemocy rówieśniczej
12 października 2026 | Bogusław Łój
Zadbajmy o siebie nawzajem – bo szkoła to nie tylko miejsce nauki, ale również przestrzeń, w której każdy powinien czuć się bezpiecznie i być traktowany z szacunkiem.
Codziennie spotykamy ludzi, mogących zmagać się z trudnościami, o których nie wiemy. Czasem za uśmiechem kryje się smutek, za milczeniem – poczucie osamotnienia, a za pozornie niewinnym żartem – czyjeś zranienie. Dlatego tak ważne jest, abyśmy potrafili dostrzegać nie tylko własne potrzeby, ale również emocje i doświadczenia innych.
Tydzień zdrowia psychicznego i przeciwdziałania przemocy rówieśniczej to okazja, by zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad tym, jak czujemy się w szkolnej społeczności, jak traktujemy innych oraz co każdy z nas może zrobić, aby budować atmosferę opartą na życzliwości, zaufaniu i wzajemnym szacunku.
Zdrowie psychiczne jest równie ważne jak zdrowie fizyczne. Każdy ma prawo do gorszego dnia, odczuwania stresu, niepewności czy smutku. Proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości, lecz przejawem odwagi i troski o siebie. Warto rozmawiać o swoich trudnościach i pamiętać, że nikt nie musi radzić sobie ze wszystkim sam.
Równie istotne jest przeciwdziałanie przemocy rówieśniczej. Nie zawsze przybiera ona formę otwartego konfliktu czy agresji. Może być także wyśmiewaniem, obrażaniem, celowym wykluczaniem z grupy, rozpowszechnianiem krzywdzących plotek lub nękaniem w Internecie. To, co dla jednej osoby jest tylko żartem, dla drugiej może stać się źródłem długotrwałego cierpienia. Granica jest prosta: jeśli czyjeś zachowanie krzywdzi drugą osobę, nie należy go usprawiedliwiać tym, że jest „to żart”.
Odpowiedzialność za atmosferę w szkole nie spoczywa wyłącznie na nauczycielach czy wychowawcach. Każdy z nas ma w niej swój udział. Uczeń może zareagować, gdy ktoś jest poniżany i wesprzeć osobę, która czuje się samotna. Nauczyciel i pracownik szkoły mogą uważnie słuchać, zauważać niepokojące sygnały i pomagać szukać rozwiązań. Rodzic może stworzyć przestrzeń do szczerej rozmowy, bez oceniania i bagatelizowania problemów.
Czasem wystarczy jedno pytanie: „Czy wszystko w porządku?” – i gotowość, by z uwagą wysłuchać odpowiedzi.
Nie zawsze wiemy, jak pomóc i nie zawsze potrafimy od razu znaleźć właściwe słowa. Ważne jednak, by nie pozostawać obojętnym. Jeśli jesteśmy świadkami przemocy, warto szukać wsparcia u zaufanej osoby dorosłej, wychowawcy, pedagoga lub psychologa szkolnego. Reagowanie na niewłaściwe zachowania nie jest donoszeniem – jest troską o bezpieczeństwo drugiego człowieka.
Niech ten tydzień będzie przypomnieniem, że szkołę tworzą ludzie, a jej siła tkwi nie tylko w wiedzy i osiągnięciach, lecz także w relacjach, które budujemy każdego dnia. Nie musimy być przyjaciółmi wszystkich, ale powinniśmy okazywać sobie szacunek. Nie musimy znać wszystkich odpowiedzi, ale możemy słuchać. Nie zawsze możemy zmienić wszystko, ale możemy zacząć od nas samych.
Czasem nie potrzeba wielkich słów ani wyjątkowych gestów. Wystarczy odrobina życzliwości, zainteresowanie drugim człowiekiem i gotowość do wysłuchania, by ktoś poczuł, że nie jest sam.
Drach Magdalena
A.Ł.
